« من یک بادکنک گازی­ام  ! نخ­ام را بگیر .  

اگر نخ­ام را رها کنی ، میروم بالا ، بالا ، بالا . . . »  

دستم را گرفت .

گفتم : « پیش­ترها که نخ­ام را رها کردی ، رفتم بالا . در اتاق بودم . کله پُر بادم خورد به سقف ، همانجا ماندم ! چون توانی برای پس زدن دیوار نداشتم . دوباره نخ­ام را گرفتی . »

دستانش گرم است . همیشه .

.

.

.

.

دیشب خواب بدی دیدم . می­ترسم . می­ترسم این­بار وقتی که نخ­ام را رها می­کنی دیگر در اتاق نباشم . بروم بالا . دیگر سقفی نباشد . برسم به خورشید .

می­گویند آن بالا فشار هوا کم است . می­ترسم به جای هوا غصه بر قلبم فشار بیاورد و  . . .

بوووووووووووم !

                      می­ترکم . . .

مادر ! نخ­ام را به انگشتت گره بزن .

                                                بادکنک گازی هیچ­وقت بزرگ نمی­شود !