همون رضای خانه سبز که توی یکی از قسمت­ها داشت به علت تومور مغزی می­مرد و من با تمام بچگی براش گریه می­کردم .

اون موقع من بچه بودم . رضا معجزه خدا رو دید و نمرد .

حالا من بزرگ شدم . خسرو باز هم معجزه خدا رو دید ولی مرد .

همون رضای خانه سبز که با گریه­هاش گریه می­کردم و با خنده­هاش می­خندیدم ...

فکر میکنم آخرین بار ، دو ماه پیش بود که اومد توی برنامه دو قدم مانده به صبح .

دستهاش و صداش می­لرزید . پیر شده بود . خیلی . . .

این مطلب رو بعد از اولین قسمت سریال سرزمین سبز نوشتم . سریالی که در ادامه خانه سبز ساخته شده بود و بعد از سالها پخش شد :

علی و رضا سر قبر عاطفه و لیلی ایستاده بودند . رضا ناراحت بود . داغون بود . . .

علی کوچیک ما پرسید : مامانم میگه عاطفه جون و لیلی رفتن تو آسمونا . ولی اونا زیر خاک رفتن . من مرگ رو نمی فهمم ! چطور میشه هم توی آسمون بود و هم زیر خاک ؟!

رضا گفت : روح میره تو آسمون جسم میره زیر خاک . . .

علی گفت : مگه روح و جسم از هم جدان ؟

رضا گفت : این همون واقعیته . . .

علی گفت : من این واقعیت رو نمی فهمم !

مگه عاطفه و لیلی ما رو دوست نداشتن ؟ چرا روحشون رفت تو آسمون جسمشون رفت زیر خاک ؟ چرا ما رو تنها گذاشتن ؟

رضا گفت : ما رو دوست داشتن ، ولی مجبور بودن برن . روحشون همیشه با ماست . اونا همیشه توی ذهن مان .

علی گفت : روح مهمتره یا جسم ؟!

رضا گفت : روح

علی گفت : بستنی مهم­تره یا لیوان بستنی ؟

رضا خندید و گفت : بستنی !

علی گفت : تا حالا بچه­ای رو دیدی که لیوان بستنی رو بیشتر از بستنی دوست داشته باشه ؟!

وقتی روح عاطفه و لیلی با ما هستن ، پس چرا برای جسمشون ناراحتی ؟ چرا برای لیوان بستنی ناراحتی ؟! . . . .

. . .

و رضا حقیقت رو فهمید . . . 

و حالا خسرو خودش حقیقت شد .

روحش شاد .