کسی من رو از سال ۸۶ بیرون نکشید ،

من با زبون خوش اون رو رها کردم .

سرنوشت ۲ : نوروز امسال به سفری رفتم که

از همه نظر با مسافرت­هایی که در گذشته رفته بودم ،

تفاوت اساسی داشت.

سرنوشت ۳ : این سفر از روز دوم نوروز آغاز شد

و دوازدهم به پایان رسید .

( مسیر : قم – اصفهان – شیراز ) .

سرنوشت ۴ : این سفر در حالی آغار شد که تا روز حرکت رفتن برایم غیر ممکن بود . از دیدنی­های این شهرها چیزی نمیگم . شاید وقتی دیگر !

در عین ناباوری و با چشمانی بسته وارد شیراز شدم  . از عطر بهارنارنج مست شدم و در عین ناباوری و با چشمان بسته ، شیراز را ترک گفتم .

تنها در میان این دو چشم بستن ، که به برهم زدن پلکی می­مانست ، دوستی را دیدم که برایم بسیار عزیز است – بود - .

انقدر عزیز که که گاه می­اندیشم با او قرابتی خونی دارم – داشتم - .

این دوست را روزگار در عین ناباوری از من گرفت و من جسم­اش را دیدم و روحش را در شیراز به خاک سپردم . روحش شاد!

تنها دو یادگار از آن دوست برایم مانده ، اوّلی تصویریست از بید مجنون در کنار سی و سه پل اصفهان ! که با دست خویش نقش زده و دیگری دیوان حافظ ای­ست لبریز از عطر بهار نارنج که در آخرین لحظات ِ صعود آن روح آسمانی ، از دست حضرتش گرفتم .

و ظاهراً ، این پایان ِِ رفاقتی بود که با حافظ آغاز شد . . .

پانوشت ۱ : نوروز ۸۷ هم مثل سال ۸۶ در عین ناباوری گذشت . . .

پانوشت ۲ : از دیدنی­های این دو شهر چیزی نگفتم ، فقط بگم انقدر دیدنی در این شهر ها بود که ۱۰ روز به طور متوسط از ۸ صبح تا ۱۱ شب به بازدید رفتیم ولی باز هم موفق نشدیم به همه نقاط دیدنی سر بزنیم !

پانوشت ۳ : با اینکه قبلا اصفهان رفته بودم ، دقت نکرده بودم که اصفهان چقدر بید مجنون داره ! بهار نارنج رو هم فکر کنم دیگه همه میدونن مرکزش شیرازه !

( دوست عزیز ، حالا فهمیدم ، « بهار نارنج ما شیرازی تره » یعنی چی !!! )

پانوشت ۴ : زاهد برو که طالع اگر طالع من است                جامم بدست باشد و زلف نگار هم

( زیاد جدی نگیرید !)

پانوشت ۵ : به این جمله فکر کنید : « گاهی سرنوشت و پانوشت از نوشته طولانی­تر می­شوند » !!!