خشک شد ،

                                                                  مجنون بود :

v      باد وحشی ، شاخه­هایِ سبزِ مجنونِ سرکشِ سربه­زیر رو به این طرف

و اون طرف می­­کشید . . .

در یک لحظه باد ایستاد . هوا سرد شد .

شاخه­هایِ سبزِ مجنونِ سرکشِ سربه­زیر ،

در یک لحظه بین زمین و آسمون ، ثابت موندن .        

 از شدت سرما یخ زدن ، خشک شدن ، ولی سبز موندن !!!

***

v      یه روزی ، یه آدمی ، در رفت و آمدِ بینِ عــــقــــل و عــــشـــق ، در لحظه­ای که

      لبریز از  عــــشـــق بود ، عــــقــــل رو انتخاب کرد ، دلش یخ زد و  

     لیلی بالاخره مَرد شد ،  مجنون مُــــــــــــرد .

***

v   زمستون بارش رو بسته . بهار کم­کم داره از راه می­رسه . کسی فکر نمی­کرد هیچ

درختی از سرمای امسال جون سالم به در ببره . ولی امروز دیدم که :

 جوونه­هایِ جدیدِ شاخه­هایِ سبزِ مجنونِ سرکشِ سربه­زیر ،

   دارن از خواب بیدار میشن !

***

پ . ن ۱ : بالاخره لیلی زن بود یا مَرد ؟! :D

پ . ن ۲ : تقدیم به کسی که هم لیلی بود و هم مجنون !

پ . ن ۳ : بهار امسال به احتمال زیاد بهار نارنجِ من گل نمیده !!!

پ . ن ۴ : یکی داره به زور من رو از سال ۸۶بیرون میکنه ، من نمیخوام برم !

پ . ن ۵ : این آخرین پستِ سال ۱۳۸۶ بود . پس عیدتون مبارک . موقع سال تحویل یادی از کبوتر خوشبختی هم بکنید .

یا مقلّب القلوب و الابصار ! حوِّل حالنا الی احسن الحال . . .

گفت : خدا يه مهموني بزرگ راه انداخته ، توي اين مهموني همه دعوت‌اند ، خدا سه شب مهلت

داده تا هر كي هنوز نيومده خودش رو برسونه ، امشب شب اوله . . .

كبوتر ؛ خدا منتظرته ، كبوتر ؛ خدا عاشق توئه . . .

كبوتر گفت : منتظرمه ؟ نمي‌خوام منتظرم باشه ! من دارم غرق مي‌شم بهش بگو خودش بياد نجاتم

بده بگو بياد و دست من رو بگيره . . .

دوستش عصباني شد و رفت . . .

ديگه اميدي به كبوتر نبود . كبوتر داشت غرق مي‌شد در حالي كه از همه متنفر بود . . .

 به زمين و زمان بد و بيراه مي‌گفت ، از خودش و خدا متنفر شده بود . . .

تمام وجودش رو نفرت و سياهي پر كرده بود . . .

شب اول گذشت و كبوتر برنگشت . . . كبوتر ديگه حتي دست و پا هم نمي‌زد .

فقط اشك مي‌ريخت . . . دلش براي خودش تنگ شده بود ؛ دلش براي پاكي خودش تنگ شده بود . . .

سرش و بالا گرفت و فرياد زد : خدااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

همين كه سرش رو بالا گرفت چشمش به يه پرنده بزرگ  افتاد .

پرنده گفت : مثل اينكه به مهموني نرسيدي . نمي‌خواي راه بيفتي ؟ خدا منتظرته ! ! !

كبوتر گفت : مگه نمي‌بيني نمي‌تونم بيام . مگه نمي‌بيني خدا دست و پام رو بسته 

 من با خدا قهر كردم . الان ديگه اگه  بتونم هم نميام . . .

پرنده گفت : آخه چرا ، چرا بايد يه نفر با خدا قهر كنه ؟

كبوتر گفت : ببين من به چه روزي افتادم . من هم يه روزي آسموني بودم ولي الان ببين ، اسير

لجن اين درياي سياه شدم . . . دارم غرق مي‌شم . . . چرا خدا نمياد من رو نجات بده ؟

پرنده گفت : خدا ؟ آخه كجا بياد ؟ خدا همين جا پيش توئه . خدا توي قلب توئه ، تويي كه داري ازقلبت بيرونش مي‌كني . . .

خدا از رگ گردن هم به ما نزديك‌تره . . .  چشمات رو باز كن  . . . 

اي دلِ صد دله دل يك  دله كن             مهر دگران را ز دل خود يله كن

يك لحظه به اخلاص بيا بر در ما           گر كام تو برنيامد آنگه گله كن

. . .

كم‌كم دل كبوتر نرم مي‌شد و سياهي‌هاي قلبش از بين مي‌رفت . . .

كبوتر گفت : من هم آسموني بودم ، مي‌خواستم برم و خدا رو ببينم ولي يه اشتباه بزرگ كردم .

اشتباه كردم و توي مسير خدا رو فراموش كردم .

خدا رو گم كردم . .  .

ولي حالا پشيمونم . . . دلم تنگ شده براي خداي خودم . . . دلم تنگ شده براي پاكي خودم . . . مي‌خوام برم پيش خدا . . .

پرنده بزرگ به حرفاش گوش كرد و خوبي‌هاي خدا رو كه كبوتر فراموش كرده بود به يادش آورد . .

پرنده بزرگ گفت : پرواز كن و برگرد . خودت رو به خدا برسون . . .

بدبخت اون كسي كه مهموني تموم بشه ولي بخشيده نشه . . .

و پرنده بزرگ رفت .

بعد از رفتن پرنده بزرگ كبوتر خيلي فكر كرد . كم‌كم آرامش از دست رفته‌اش رو داشت

به دست مي‌آورد ، دلش آروم شده بود . . .

شب كه شد ، شروع كرد به حرف زدن با خداي خودش . . .

سلام خدا جون ، من برگشتم . . .

بال‌هاش رو باز كرد و پريد . . .

* * * *

خدايا . . .

توي اين مهموني بزرگ ، گفتي شيطان رو دربند كردي . . .

ولي من پناه مي‌برم به تو از  شرّ نفسِ سركشم . . .

قسم مي‌خورم كه من خود ، شيطانِ خودم . . .

خدايا . . .

نمي‌گم رهام نكن ؛ چون مي‌دونم اين منم كه هميشه دست تو رو رها مي‌كنم . . .

پس با عشق خودت وجودم رو آتش بزن و اين آتش رو هيچ‌وقت خاموش نكن . . .

* * * *

خدايا . . .

من به تو پناه مي‌آورم از تنبلي ، سستي ، غم ، ترس ، بخل ، غفلت ، قساوت ، بيچارگي ، فقر ،

تنگدستي و از هر بلا و مصيبتي و از زشتي‌ها ، چه آشكار و باشند و چه نهان و به تو پناه

مي‌آورم از نفسي كه قانع نمي‌شود و از شكمي كه سير نمي‌گردد و از قلبي كه خاشع نمي‌شود . . .

* * * *

خداوندا . . .

من از تو ايماني مي‌خواهم كه قلبم هميشه با آن همراه باشد و يقيني مي‌طلبم كه در پرتو آن بدانم